tavahom

SALE KHOBI DASHTE BASHIN

sami11326 — Sat, 15 Mar 2008 11:54:18 GMT

هنوز می شود....

sami11326 — Tue, 04 Mar 2008 11:55:51 GMT

عجب ازين چرخ فلك كه نمي دانم از چه رو بازمي گردد و نمي دانم در پي اين بازگشت سرنوشت از پيش نوشته را برايمان خواهد آورد يا مي آيد تا ببيند و بنويسد كه چه عايدمان گردد ولي اين خدايي كه من مي شناسمش نه از قبل محكوممان كرده و نه به التماس يك شبه مان سرنوشت مي نويسد ، خداوندا اين ها همه انسانند ، انسان ، و به حكم انسان بودن است كه گاه راه به خطا مي روند ، اصلا ً چرا مي روند ، ميرويم ، خداوندا اين اگر نمي بايست بود پس نمي آفريديش پس ببخش خطايي را كه نمي دانيم درستش كدام است و شايد در پيچ راه زندگي گمش كرده ايم و به حكم خداييت تمناي ما رابپذير كه در نهايت چيزي نخواهيم كه تو نخواسته باشي ، خدايا مي بيني ، اينجاها هنوز مردم آسمان را مي بوسند و باد را در آغوش مي كشند و هنوز هم مي شود مهرباني تعارف كردن مردم به هم را ديد ، هنوز هم مردم گاه كه باران مي بارد هم صدا مي شوند با او و هنوز دوست دارند دوست داشتني ها را ، گويا دوباره از پي گذشت عمر به جايي رسيديم كه قبلا ً بوديم و انگار اين روزها تلنگريست آرم و مهربان كه اگر راه به بيراهه نينجامد رافت به ارمغان خواهد آمد

...

sami11326 — Fri, 08 Feb 2008 16:58:36 GMT

یک زمان مردم دنیا دلشان درد نداشت،

هیچکس دغدغه ی آنچه که میکرد نداشت،

چشمه سادگی از لطف زمین میجوشید،

خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت

پویا_ من

sami11326 — Fri, 01 Feb 2008 13:33:33 GMT

من، من، محاله از تو سیر بشم
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون طفلی دلم به عشق تو اسیره
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون عاشق تو داره واست می میره
من، من، محاله از تو سیر بشم

توی اوج بی کسی هام،دلواپسی هام
یاوری از غیب رسید به فریاد
شکر خدایی که تو رو به من داد

توی دشت بی پناهی،بی تکیه گاهی
یاوری از غیب رسید به فریاد
شکر خدایی که تو رو به من داد

من، من، محاله از تو سیر بشم
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون طفلی دلم به عشق تو اسیره
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون عاشق تو داره واست می میره
من، من، محاله از تو سیر بشم

اشتیاق زندگانی با تو در من زنده شد
باغ ویران دلم از عطر گل آکنده شد
خسته از بی حاصلی عمر بودم آمدی
حاصل بی ارزش من لایق و ارزنده شد

من، من، محاله از تو سیر بشم
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون طفلی دلم به عشق تو اسیره
کی میتونه جای تو رو تو قلب من بگیره
اینو بدون عاشق تو داره واست می میره

عشقه منه این آهنگه. یعنی محشره

دَخیلَکَ یا عباس

sami11326 — Fri, 18 Jan 2008 18:46:00 GMT

(شگفتی‌های ادب حضرت اباالفضل(ع

مادر "ام البنین" چهار پسر داشته است یکی از یکی زیباتر، رشید تر، با صلابت تر و با شکوه تر.

سالهای سال پای این سروها نشسته است. هر چهار را به خون جگر آب داده است، پرورده است، بزرگ کرده است برای امروز.

و امروز هر چهار را یکجا تقدیم میدان کرده است.

از میان این چهار، عباس سر آنهاست؛ گل آنهاست و ماه آسمان آنهاست.

و اما عباس تنها ماه آسمان خانه ام البنین نیست. ماه آسمان بنی هاشم است؛ بنی هاشمی که همه به زیبایی شهره اند و به رشادت مشهور.

ابروانشان پیوسته است، چشمانشان درشت، مشکی، سرشار از صلابت و جذبه و محبت، با سایه بانی بلند از مژگانی سیاه.

بدنها همه متناسب و تنومند، قدها همه رشید، دستها همه استوار و اجزای اندام همه موزون و بی عیب و نقص و در میان این همه، برتری یافتن، ممتاز شدن و چون ماه نو مشار الیه همگان قرار گرفتن، کاری سخت است و چیزی افزون می طلبد.

و عباس دارنده این افزونی است؛ آن قدر که به هنگام عبور او از کوچه و بازار مدینه، همگان واله و شیدا و خیره می مانند و بعضی بی اختیار "و ان یکاد" می خوانند.

"ماه بودن" بی همانند عباس، دوست و دشمن را هماره به تواضع واداشته است. دوست را از سر محبت و دشمن را از سر صلابت، خویش را از سر جمال و بیگانه را از سر جلال.

مادرش افتخار زنان بنی هاشم، ام البنین و پدرش برترین پدر عالم علی(ع) است

بنابراین عباس برادر حسین (ع) است و هر دو فرزند علی مرتضایند (ع) و طبیعی است که یکدیگر را برادر خطاب کنند و حسین (ع) همیشه او را برادر می خواند و حسن (ع) نیز و زینب و ام کلثوم هم - علیهما السلام.

اما عباس هیچ گاه حسین (ع) را برادر خطاب نمی کند و نه آن سه دیگر را برادر و خواهر.

در مقابل حسین (ع) بال می گسترد و هر بار او را به الفاظی چنین می خواند:

- سید من! آقای من! مولای من! امام من! فرزند رسول من!

و در مقابل زینب:

- بانوی من! سرور من! پیامبرزاده من!

و این یکی از ظرایف و شگفتی های "ادب" عباس است در مقابل حسین برادر، حسین رهبر و اهل بیت پیامبر علیهم السلام.

و همیشه در توجیه این ادب ظریف، پاسخی مودبانه تر و ظریف تر در آستین دارد:

حسین (ع) - جانم به فدایش - فرزند فاطمه (س) است، دختر پیامبر؛ و من فرزند فاطمه (س) نیستم. اگرچه مفتخرم به فرزندی علی (ع) اما مادر او برترین زن عالم امکان است، فاطمه (س) است. من چگونه او را برادر بخوانم؟!

یا باید او را تا خودم پایین بیاورم یا خود را تا او بلند بشمرم و برادر خطابش کنم، حاشا که این دو هر دو خلاف ادب است و جسارت به ساحت مقدس حسین (ع). راستی فرزندان حسین (ع) سکینه و رقیه هم او را عمو خطاب می کنند و او بال در می آورد از شنیدن این لفظ آن قدر که از فراز دشمنان تا فرات پرواز می کند... ولی او حسین (ع) را برادر خطاب نمی کند.

اما در تمام طول عاشورا و در همه ارض کربلا فقط یک جا هست، یک لحظه هست که ناگاه لفظ برادر بر زبان عباس جاری می شود:

- "اخی! ادرک اخاک"

برادر! برادرت را دریاب!

اینجا کجاست؟ این لحظه چه لحظه ای است؟!

این درست است که عباس در این لحظه در نهایت استیصال است. دشمن او را محاصره کرده و فهمیده است که او قصد جنگیدن ندارد؛ فقط می خواهد مشک آب را با امید به مقصد خیمه ها برساند و این به دشمن جسارت بخشیده است؛ آن قدر که هر دو دست او را بریده اند، عمودی آهنین بر فرقش فرود آورده اند، مشک امیدش را متلاشی کرده اند، سر و رو و چشم و اندام او را غرق تیر و نیزه ساخته اند و او را از اسب به زیر افکنده اند.

اینها همه درست ولی هیچ کدام سبب نمی شود که عباس از آن ادب معهود خود عدول کند و حسین (ع) را برادر بخواند.

تنها یک چیز می تواند در آن لحظه غریب، عباس را مجاز یا وادار به ادای لفظ برادر کرده باشد و آن اینکه:

فاطمه - سلام الله علیها - در آن لحظه غریب، در آن محاق مظلومیت با سر و موی آشفته حضور یافته باشد، سر عباس را پیش از آن که به زمین بیفتد بر دامن گرفته باشد و گفته باشد:

- فرزندم ! پسرم! عباسم!

مادری فاطمه، فرزندی عباس... جواز ادای لفظ برادر...

- برادر! برادرت را دریاب!

محرم امسال

sami11326 — Thu, 10 Jan 2008 22:25:18 GMT

قیامت بی حسین غوغا ندارد
شفاعت بی حسین معنا ندارد
حسینی باش که در محشر نگویند
چرا پرونده ات امضا ندارد

عاشق محرمم ولی امسال یه غمه بزرگ رو دلم دارم. اینقدر سنگینه که بعضی وقتا حتی توان نفس کشیدن رو هم ازم میگیره

خدا رو شکر

sami11326 — Thu, 03 Jan 2008 19:52:18 GMT

نمیگویم ز تقدیرم شکایت میکنم امروز

خدا را شکر

،همینکه سالم است و عشق من در سینه اش سبز است
برایم یک جهان اقبال می ارزد

خدا را شکر

خدا را شکر

هنوزم امیدوارم به لطف خدایه بزرگ و مهربونم

پنجره

sami11326 — Sat, 15 Dec 2007 12:37:57 GMT

وقتي كه دلت گرفت، وقتي كه دلتنگ شدي، وقتي ديدی کسی نیست که باورت کنه، وقتی فهمیدی که کسی نیست به حرفا و درد و دلت گوش بده، برو کنار پنجره و پنجره رو باز کن.

يه نگاه به آسمون بنداز، فرقي نداره صبح باشه يا شب، آفتابي باشه يا ابري فقط بهش نگاه كن.

ناخودآگاه احساس آرامش تمام وجودت رو تسخير مي كنه. روحت به پرواز در مي آيد.

مي ري تا اون بالا بالاها تو اوج ابرها، كنار مهربوني كه هر چه قدر هم پيشش بموني راضي نمي شي كه ازش دل بكني.

يه لحظه چشماتو ببند....

آروم هواي تازه رو تو ريه هات وارد كن.

بذار احساس كني دفعه ي اولته كه داري انقدر خوب نفس مي کشی.

وقتی آروم شدی و فهمیدی که اون قدرها تنها نیستی چون یکی هست که هميشه با توست.

اگه اشكات جاري شد بي خيال، بذار ببارن.

اون موقع ست كه به آرامش واقعي رسيدي و پشتت واسه مقابله با مشكلات محكم تر شده و حالا با توكل بيشتر به اون بزرگ دوست داشتني مي توني بقيه ي مسيرت رو ادامه بدي.

وقتي پنجره رو مي بندي انگار برگشتي سر جاي اولت، اما اين بار با اميد و توكل بيشتر.

سعی کن نه تنها وقتی دلتنگی بلکه همیشه حتی اگه یه ذره هم که شده به سراغش بری و باهاش درد دل كني و يادت باشه هيچ وقت پيوند چشاتو با آسمون قطع نكني

غزل دلتنگی

sami11326 — Mon, 10 Dec 2007 12:39:41 GMT

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره نیلوفرم و تشنه نورم

خیلی جالبه بازدیدهای دیروز ۲۷تاست ولی نظر همچنان صفر. یعنی توهم ارزش نظر دادن نداره؟!؟!

.... تاوان

sami11326 — Tue, 04 Dec 2007 13:14:15 GMT

نمی دونم گناه من یا تو یا او چی بوده ؟؟؟

چشم من چه گناه کبیره ای مرتکب شده،

که تاوانش این همه اشک ریختنه ...

آخ کاش خدا به حرف میومد ...

کاش ...